Muller de Papel

Se fora unha muller de papel

poderías escribirme

pregarme, gardarme

lerme

e facer un avión de batalla.

Se fora unha muller de papel

poderías facer unha paxariña

e guiarme coa túa voz

polo labirinto da túa cabeciña.

Supoñamos que fora unha muller de papel

dun libro que se abre pola metade

e nel se lera un poema

do que é a casualidade

dos mundos que  coinciden

 cun sutil detalle.

Se pensas que son unha muller de papel

poderás deitarme

non teu lado esquerdo da cama

pero son unha muller de carne e pel.

Xa non quedan profetas, auto destrución I

Evado os mísiles

cargados de amor

por se a profecía non se cumpre

evitando fríos cálculos

cargados de arranques paralizados

por comerche o corazón.

 

E queda todo no consciente

espectros atenuados

perdéndose na mirada ao ceo

azul, azul, maldito azul ceo

azul,azul, bendito azul ceo.

Follas cheas de estados febrís

tecen  o estado putrefacto

da división multicelular

de quen se perde coa luz dos faros.

Xa non quedan profetas

o amor  pode ser enfermizo

se non se quere curar

e digo antonomasia

para non ter que te nomear.

Foto: Da rede

AOS QUE QUERO E ME QUEREN, PARA NON DIFUMINAR A REALIDADE.

Cadro de Chus Lauzara

E sigo co loito rigoroso

tendo a fortuna de sentir

xente que me quere  preto.

E quérolle a vida

a morte non me mata

o amor é fortuna

papeletas de subasta

que case sempre parece que me vai a tocar.

É  o pensamento afónico

que medra como unha prolongación

invisible aos ollos, case constante.

Logo imaxino que son a garda da humanidade

cuxa misión é berrar as inxustizas

defender as voces que non se escoitan

logo, sinto a dor...E fágoa miña.

Non distingo se fago da vida unha metáfora

se adiantada ou atrasada

pero estraña, sempre estraña

e cos anos...

Cada vez máis dúbidas , preguntas

que non acadan unha resposta que me encha.

E ti

cres  que fago arte

e me revelo ao mundo través  das palabras

e non , non podo curar os segredos da alma

ou esculpir o espírito do vento que te aloumiña

cantar , como ti cantas

crear coas cores o todo e a nada.

Pensas que sei sentir

e pouco sei de sentimentos

por que me protexo co carozo

por covardía a sentir amor.

Recóllome do día , non sei escribir ledicias.

É na noite sombría, cando a  PUTA POESÍA

Ven a por mín.

 

Foto: Emilio Romanos